Fatum Reputo – რევოლუცია ჩვენს აზროვნებაში

ნაჭუჭი

ნაჭუჭი, ალბათ ესღა რჩება ჩვენგან გარკვეული დროის, განცდების და ემოციების მერე, თანამედროვე თავბრუდამხვევი ცხოვრების ტემპი გამუდმებით ანახშირებს და წვავს ჩვენი დოპამინის რეცეპტორებს, მუდმივი სტიმულატორები, სოციალური ქსელები, განცდები, ემოციების მთელი კასკადი… სულ უფრო და უფრო რთული ხდება ჩვენი გართობა, ჩვენზე შთაბეჭდილების მოხდენა, აღფრთოვანება და გაოცება. რაღაცნაერად ყველაფერი უგემური და ერთფეროვანია, თითქოს არც არაფერი საინტერესო არ დარჩა, ჩვენ გამუდმებით გვინდა მეტი და მეტი, სულ უფრო და უფრო ჭრელი, თავბრუსდამხვევი, ხმაურიანი, ემოციური, სულ უფრო და უფრო მეტი, მეტი და მეტი. დანახშირებული დოპამინის რეცეპტორები კი პრაქტიკულად აღარც რეაგირებენ, მარტივი, მნიშვნელოვანი და ძვირფასი დეტალები კიდევ შეუმჩნეველი რჩება, ის რაც მნიშვნელოვანია, ის რაც ნამდვილია, ის რაც[…]

დაწვრილებით »

72

რისი გეშინია? გაქ კი მიზეზი? უფლება? ლოგიკური ახსნა? გინდა დაგასპოილერო? რაც არ უნდა ქნა და რაც არ უნდა გააკეთო ბოლო მაინც ერთია – სიკვდილი, დაახლოებით დროის დაანგარიშებაც შეიძლება – 72 წელი, რამდენი გაიარე უკვე შენი მოგზაურობიდან? რამდენი დაგრჩა კიდევ? და რა გგონია, ვინმე გაგიხსენებს ასე დაახლოებით შენი სიკვდილიდან 50 წლის მერე? ჰმ? არა, სერიოზულად, ის რაც შენ ბოლოში გელოდება უფრო საშიშია თუ ის რასაც შენ უფრთხი ყოველდღე? )) ჰა ჰა ჰა, რა იყო, გრძნობები ვერ გაუზიარე შენს ქრაშს? )) სამსახურიდან ვერ წამოხვედი რომელიც არ მოგწონს? )) ურთიეთობა არ გაწყვიტე ხალხთან რომლებიც არაფრად გაგდებენ? )) გეხვეწები, თუ შენ ეს ყველაფერი გაშინებს[…]

დაწვრილებით »

მეტრონომივით ზუსტად

– დაგავიწყდა რატო ხარ მარტო? ჩაკეტილი საკუთარ თავში? თუ პერიოდულად მაინც გჭირდება შეხსეენბა რა მოყვება გახსნას? ახალი მოლოდინების გაჩენას? – მე მხოლოდ… – არ გინდა არ დაიწყო, შენ პირველად არ დგახარ ამ გზაზე და იცი ის საითაც მიდის, აბა მითხარი როდის იგრძენი თავი ესე საზიზღრად ბოლოს მარტოობაში? არც არასოდეს, არ გაქ მოლოდინი არ გაქ პრობლემები, არ გყავს ახლო ხალხი არ განიცდი მათი დაკარგვისგან მიღებულ ტკივილს თუ იმდენად ძლიერი ხარ რო გაიხსნა სამყაროსთვის, იყოლიო ბევრი მეგობრები და მერე როცა ისინი დაგტივებენ დაიტანჯო? ისინი კი უეჭველი დაგტოვებენ, ეჭვი არ შეგეპაროს ამაში, ეს მხოლოდ და მხოლოდ დროის საკითხია. – კი ეგრეა, მართალი ხარ,[…]

დაწვრილებით »

შენც შეეჩვიე წყვდიადს?

– შენც შეეჩვიე წყვდიადს? – კი, უკვე ძაან დიდი ხანია ის ჩემი ნაწილია, მე კიდევ მისი. ის ჩემი საკუთრებაა, მე კიდევ მას ვეკუთვნი. – არ გიცდია სინათლის შემოშვება შენს ცხოვრებაში? – არა, იმიტომ რომ სინათლე ტკბილი ტყუილია და წყვდიადი მწარე რეალობაა. – განა ეს მტკივნეული არ არის? – იცხოვრო წყვდიადში სულაც არ ნიშნავს იცხოვრო ტკივილში, თუ წყვდიადი ერთადერთი რამაა რაც შენ იცი, მაშინ მისი გაგება ბევრად მარტივია, მისი შეყვარება ბუნებრივია და მასთან თანაცხოვრება კომფორტული. მარტივია იყო მარტო როცა სხვა არაფერი იცი, მარტივია იცხოვრო სითბოსა და სიყვარულის გარეშე თუ ეს გრძნობები თავიდანვე არ შეგიგრძვნია ან კიდევ შეგიგრძვნია მაგრამ მას მერე ძაან[…]

დაწვრილებით »
Philippine President Rodrigo Duterte raises a middle finger thrust out in an obscene gesture as he speaks before local government officials in Davao

Three minutes before midnight

საქმე იდეოლოგიაშია და არა კონკრეტულ პიროვნებებში ან კიდევ კონკრეტულ სახელმწიფოებში, ნუ ყოველ შემთხვევაში ეს ასეა იმ ადამიანებისთვის რომლებიც აზროვნებენ, დანარჩენები კიდევ როგორც ყოველთვის ხედავენ პიროვნებებს/ლიდერებს და არა იდეოლოგიას რომელსაც ისინი წარმოადგენენ, განსაჯო იდეოლოგია იმის მიხედვით თუ რომელი პიროვნება წარმოადგენს მას იგივეა რაც განსაჯო წიგნი მისი ყდის მიხედვით. თქვენ რა გგონიათ იდეოლოგია მოკვდება თუ ეს პიროვნებები დაკარგავენ ძალაუფლებას? ჰაჰა, მიამიტები… სამყარო გახლეჩილია და ეს გახლეჩა ატარებს იდეოლოგიურ ხასიათს, წითელი ხაზები იკვეთება საზოგადოებაში, ძირითადი ბრძოლა მიმდინარეობს ძველსა და ახალს შორის, თუმცა ყველაფერი ახალი კარგი როდია. გლობალიზაცია თუ ნაციონალიზმი? უკონტროლო მიგრაცია თუ პრობლემების გადაჭრა იმ სახელმწიფოებში საიდანაც მიგრაცია ხდება? განა ხალხის გაქცევა საკუთარი[…]

დაწვრილებით »

იდეალიზაცია

ადამიანები არასოდეს არ არიან იდეალურები, ეს მათი ბუნების ნაწილი არ არის, ხშირად ვეჯახებით სიტუაციას როცა მიდის კონკრეტული პიროვნებების იდეალიზაცია, ეს სიტუცია არასოდეს არ მთავრდება კარგად, იქმნება მოლოდინი და იმედი იმისა რომ ესა თუ ის პიროვნება გაამართლებს ჩვენს იმედებს და ოცნებებს საბოლოოდ კი ვიღებთ იმედგაცრუებას და დეპრესიას. თავად დაფიქრდით, როცა რამე უსიამოვნო ხდება ერთ რიგით დღეს ეს უბრალოდ მომდევნო წარუმატებელი დღეა და არაფერი განსაკუთრებული, ხოლო როცა მოლოდინი გაქ რამის და ეს მოლოდინი შენს იმედებს არ ამართლებს მაშინ იქმენება ძლიერი ნეგატიური ემოციური ფონი და გარკვეული პერიოდი სასოწარკვეთაც ჩნდება. მოლოდინი და იდეალიზაცია სახიფათო ილუზიებია და ძირითადად ტკივილი მოაქვთ. იმედის ჩასახვა ცარიელ ადგილზე და[…]

დაწვრილებით »

Old Soul

რატომ ხდება ისე რომ ზოგი ადამიანი ადრეული ასაკიდან იძენს სიბრძნეს? გამორჩეულ ხედვის კუთხეს? განსხვავებულ და რადიკალურ აზროვნებას რომელიც უკვე არსებულ სტანდარტებს არღვევს და სამყაროს სულ სხვა კუთხიდან ხედავს? მაშინ როცა ბევრი ზრდასრული ადამიანი უბრალოდ არაადეკვატურია, მიყვება დინებას და საკუთარი აზრი არ გააჩნია? რაშია მიზეზი? გარემო პირობები? აღზრდა? სხვა ფაქტორები?

დაწვრილებით »

Wisdom #5

“ღმერთი მოკვდა! ის ჩვენ მოვკალით, ჩვენ, მკვლელებმა მკვლელებს შორის, ის ჩვენი დანით იცლება სისხლისგან.”

დაწვრილებით »

Wisdom #4

ერთხელ მამა და შვილი სეირნობდნენ მთებში. მოულოდნელად ბიჭმა წაიბორძიკა და დაეცა. მან მუხლი დაჰკრა ქვას, ეტკინა და ინსტიქტურად წამოიყვირა: – აააა! თავისდა გასაკვირად მან გაიგონა, რომ ვიღაცის ხმამ, მაღლა მთებიდან, გაიმეორა: – აააა! – ვინ ხარ? – დაუძახა ბიჭმა. – ვინ ხარ? – გაიმეორა ისევ იმავე ხმამ. ბიჭი გააბრაზა ასეთმა პასუხმა და დაუყვირა: – მშიშარა! – მშიშარა! – უპასუხა ისევ ხმამ. ბიჭმა მამას შეხედა და ჰკითხა: – რა არის ეს? მამამ გაიღიმა და უპასუხა: – შვილო, მოუსმინე – ის შებრუნდა მთებისკენ და დაიყვირა: – შენ მშვენიერი ხარ! – შენ მშვენიერი ხარ! – გაიმეორა მაშინვე ხმამ; – მე შენ მიყვარხარ! –[…]

დაწვრილებით »

Wisdom #3

რათქმაუნდა იდეალური არ ვარ და არც არავინ და არაფერია იდეალური, მეც უამრავი ნაკლი მაქვს რასაც ვებრძვი , ვცდილობ შევცვალო ის უარყოფითი მხარე რომელიც არ მომწონს … ჩემში ორი პიროვნება ცხოვრობს , რომლებსაც ბრძოლა აქვთ გამრთული ერთმანეთში და ეს ბრძოლა დასრულდება მაშინ როდესაც მე მოვკდები …

დაწვრილებით »